Pagmamahal

Lahat ay nagmamahalan.

Mabuti ba ito o masama?

Kung yung isang depinisyon ang titignan(love), oo maganda ang ibig sabihin nyan. PERO kung yung isa(PRICE HIKE), ay nako! Kahit saan mo tignan eh hindi maganda yan.

Mga gulay, mantika, harina, bigas, gasolina at ngayon pati kuryente. Lahat sila, nagmamahalan. Wala ng mura sa panahon ngayon. Ganun na nga kahirap ang buhay tapos sasabayan pa ng pagtaas ng presyo. Ano na kaya ang mangyayari sa buhay ng mamamayang Pilipino? Kami na nga lang na nasa middle class eh nahihirapan na, pano pa kaya ang mga pamilyang nasa below poverty line.

Sabi nila, tataasan na daw ang minimum wage. Dadagdagan ng bente pesos ang sahod ng mga manggagawa. kaya daw ganun lang ang itataas sa sahod dahil baka hindi kayanin ng ibang maliit na kompanya at baka mapilitang magsara. Mas mahirap daw yun dahil mas mawawalan ng trabaho ang maraming manggagawa. kaya kahit ganoon lang kaliit ang itataas sa sahod eh tatanggapin nalang din ng mga grupo ng mga manggagawa ito. Kahit magkilos-protesta nanaman sila, hindi naman sila pinapakinggan ng mga GAHAMAN na politiko na patuloy na mabubuhay ng marangya dahil sa pangungurakot sa kaban ng bayan. Habang ang iba ay swerte nalang kung makakain pa ng tatlong beses sa isang araw.

Balikan natin ang bente pesos na itataas sa sahod. Sa panahon ngayon, ano nga ba ang mabibili sa bente pesos? Isang kilong NFA rice o kaya naman, dalawang lata ng sardinas, o tatlong balot ng instant noodles. Kasya ba yan para sa isang pamilyang may limang anak at tatlo ’don ay nag-aaral. Pamasahe palang papunta sa eskwelahan ay kulang na kulang na.

Pamasahe. Mula sa dating P120.00, P140.00 na ang nagagastos to sa pamasahe kapag nagpupunta ako sa eskwelahan at pabalik sa bahay. Nadagdagan ng bente pesos ang pamasahe ako mula ng ipagbawal ang provincial buses sa Maynila galing sa south. Ang P20.00 na diperensyang yun ay mapambibili ko na ng isang kilong NFA rice, may sukli pa. Ang dating 11.50 na pamasahe ko sa jeep ay magiging 12.00 na sa miyerkules.

Bakit nagtataas ng pamasahe? Dahil nagtaas din ng krudo. Sa aking pagmamasid sa mga gasoline stations, ang diesel ay nagkakahalaga na ng P43.00 at ang premium at unleaded ay P51.00 kada litro. Sabi nila, nagtaas daw ng presyo sa world market kaya di maiwasang magtaas din ng presyo ang naglalakihang kompanya ng langis. Wala ba talagang MAGAGAWA ang gobyerno natin para mapababa ang presyo ng langis? O wala lang talaga silang GINAWA?

Sana naman maging aware na sila sa kahirapan ng bansa. Alam ko, may ibang tao na hindi ganun ka-aware sa mga kahirapang nangyayari sa iba nating kababayan. Di ko sila masisisi dahil nabuhay sila ng marangya. Pero may iba naman na nagbubulag-bulagan lang sa mga nagyayari. Kunyari hindi alam pero ang totoo, alam na alam nila ang mga nangyayari dahil sila ang may gawa nito. Ayoko nang maninisi, dahil kung magsisisihan lang tayo eh wala nanamang mangyayari at magpapaikot-ikot nanaman ang mga isyung yan. Lahat tayo dapat gumalaw, lahat tayo dapat gumawa ng paraan, dahil kung magtuturuan lang tayo ng magtuturuan eh wala nanaman ‘yang mapupuntahan. Kung paano yun gagawin, hindi ko pa alam, ang alam ko lang dapat may manguna sa ‘tin na MATINONG pinuno. At tayo naman ay dapat wag maging REKLAMADOR. Magtulungan tayo, magkaisa. Malaki ang magagawa nun sa bansa kapag lahat tayo ay kumikilos para sa pag-unlad ng bansa. Na alam kong pangarap ng bawat mamamayan dito sa Pilipinas.
*ang lahat ng nabasa nyo ang pawang opinyon ko lamang kung may mga komento kayo sa aking mga sinulat, ‘wag kayong magdalawang isip na sabihin sa ‘kin para alam ko din yung mga saloobin nyo .”

Out of Boredom- Part II

Eto nanaman po ako at nagbabalik para magbigay advice sa mga walang magawa..(kung advice ngang matuturing ‘to). kung nung una, picture-picture lang ng kung anu-ano, ngayon magpicture naman ng sarili ang trip ko. Pero hindi ‘to yung usual na pag pipicture ng mukha lang ang nakikita at sobrang close up. Parang pictorial ‘tong ginawa ko na ako yung model at ako din yung photographer. Pano ko ginawa yun, ganito oh..

Paghahanda ng photographer: (ako yun! *taas ng kamay*) Dahil yung cellphone nga lang yung ginamit ko (wala kasi akong pambili ng digicam eh.. sorry naman..), inisip ko kung san ko ilalagay yun ngayon para full body shot. Ayun, kinuha ko yung lagayan ng cotton buds, hindi yung box ah, yung transparent na cylindrical na lalagyan. Nakita nyo na yun, di nyo lang siguro matandaan. Tapos, nilagay ko sa taas ng orocan na cabinet yung green (parang nageendorse ah, may brand name pa.) eh kaya lang, parang mababa parin, naghanap nanaman ako ng pwedeng idagdag para tumaas yung lalagyan ng aking cellphone. Akyat-baba ako sa bahay. Tingin dito, tingin ‘don. Sa aking matagal na paghahanap, nakita ko ang DAMBUHALANG DICTIONARY na nagaantay lang dun sa sulok. Kinuha tapos tinignan ko kung pwede nang maging patungan at ayun, perfect! Yan lang pala ang kulang para makumpleto ang set up para sa self-pictorial(may ganun ba?).

Paghahanda ng model: (ako nanaman! *taas ulit ng kamay*) naghalungkat lang naman ako ng mga damit sa cabinet na pwede pang isuot. Salamat at nakahanap ng kahit papaano’y matinong kasuotan. At ayan. Perfect ulit! Handa na ang lahat.

Medyo matagal din ang naganap na pictorial. Nagsimula ako ng 4:26pm, natapos ng 4:51pm (gawa-gawa ko lang ‘yang oras, wala namang battery yung mga orasan sa bahay eh). Pagkatapos, konting edit sa computer(kunyari marunong ako) at ayan.. tentenenen.. isang napakagandang… basura. Tenkyu! Tenkyu! Tenkyu! (oh, tama na..)

Eto ang mga pinaghirapan ko… pinaghirapan ko yan! Ang hirap kaya maghila ng orocan.. ano, angal pa? *wala akong pakialam kung magustuhan nyo man o hindi kasi kahit ako di ko rin gusto yan*.

CREDITS: Tita Joan for the jacket, stripes top and black boots. 168 mall-divisoria (sosyal!) for the stripes socks *tinawaran ko pa yan ah..* and my cabinet for the beaded top and skirt.

ayan po ang kinalabasan ng aking self-pictorial.


May panibago nanaman kayong hindi kapaki-pakinabang na bagay na natutunan. Hanggang sa susunod na pagkikita. Paalam! *kaway*

paglaki ko, gusto ko maging...

nagkwekwentuhan kami habang inaantay maluto ang pansit canton.

Tinanong ng isa naming kasama, “ano yung interest nyo nung bata kayo?” bigla ako napaisip, “oo nga no? ano nga ba mga kinahiligan ko dati. Wala akong matandaan. Ang naiisip ko nalang ay yung mga kinahihiligan ko ngayon, yung dati, parang nawala nalang parang bula. Hanggang pag-uwi ko, iinisip ko parin. At ayun, naalala ko na, biglang pumasok sa isip ko *ting*. Ang interest ko nung bata ako pati narin yung gusto ko maging. Ano ‘yon? Eto..


Nung bata ako, nakahiligan ko ang science. Oo science, pero nasaang field ako ngayon? Sa arts. Ang galling no.. ayun nga, science yung pinakagusto kong sabjek. Bakit? Kasi naman, ganito palang ata ako kaliit, ganito oh, nakita nyo? Oo, ganyan palang eh tinuturan na ako ng tita ko ng solar system. Pinakabisado nya yung nayn planets: mercury.venus.earth.mars.jupiter.saturn..uranus.neptune.pluto(oh ha, memorize ko pa). bakit solar system?.. kasi science yung tinuturo nyang sabjek. Opo, isa syang titser. Ayun nga dahil kinamulatan ko na ang science kaya tumatak na sa aking isipan sa science ang gusto ko.science ang peyborit kong sabjek.adik ako sa science.hanggang sa maisip ko na paglaki ko, gusto ko maging… *drum roll* tentenenen.. SCIENTIST.. nagulat kayo ‘no? haay..

'Yang pangarap kong maging scientist eh tumagal hanggang grumadweyt ako ng elementary. Naalala ko pa nun, naghahalo kunyari ako ng cologne, na may powder, na may alcohol at lotion at kung anu-ano pang makikita sa cabinet ni mama. Tapos pag napaghalu-halo ko na ‘yon, tatakbo ako sa sa lahat, ipagmamalaki ang hawak kong bote, sasabihin ko pa, eto ang aking invention… anu pa nga ba, eh di pabango. Haay, ang kaweirduhan ng batang si sar. Twang-tuwa pa ako nun. Tapos syempre dahil bata pa ko nun, sasabihin ng mga matatanda.. wow! Ang galling mo naman, scientist ka talaga. Eto naming walang kamuwang-muwang na bata ay sasabihin na.. talaga? Sabi ko na nga ba eh..* at nagyabang pa! *wala syang malay na niloloko lang pala sya ng mga ‘yon.

Pero, pagdating ko nung hayskul, unti-unting nawala ang pagkahilig ko sa science. Nagulat ako, bakit ganun? Chemistry.chemistry.chemistry. hala! Mga symbols, balancing, predicting the product. Anu daw? *nosebleed ako dun ah* Hindi nalng pala yun simpleng paghahalu-halo ng mga cologne sa cabinet ni mama. Ayun, dahil sa chemistry, nawala ang interest ko sa science. Ayoko na! iba nalang..

Kahit papaano, marunong din naman ako magdrowing kaya ayun, mas binigyang pansin ko yung talent ko sa pagdrodrowing.*talent daw oh* pagbigyan nyo na ko, wala na nga ako sa science eh. Kinakarir ko yung mga prajek namin sa T.H.E. yung mga drawing, skrapbuk at kung anu-anu pang handikrafts . at kung minsan pa, kahit yung mga notebook ko lang or album sa bahay, nilalagyan ko ng art. Mga kaARTehan kumbaga. Pero atleast, mas gumanda ah.. sobrang nahilig na talaga ako sa art nung hayskul, kaya naman nung pipili na ng course, syempre, art-related ang aking pinili. Ang ARKITEKTURA. Pero parang bigla ko ring naisip na gusto kong maging doktor. Sumisingit pa din sa isip ko yung interest ko nung bata ako. Pero mas pinili ko ang arkitektura kasi ayun yung present kong kinahihiligan. Pero di ibig sabihin nun na pag nawala nanaman yung interest ko dito eh magpapalit ako ng course. Kasi ang tingin ko, eto talaga yung interest ko eh.. di na yun mawawala.. pramis! Tingin ko para dito talaga ako eh. Dito ako tinadhana ni God. Oo, talaga. Mararamdaman ko yun. Kaya naman kakayanin ko ‘to. Tatapusin ko talaga ang arki. Go! Go! Hindi ko man natupad yung gusto ko nung bata ako, at least masaya ako sa pinili ko. oh, db?


At dyan po nagtatapos ang aking kwento. Kung paano na punta sa magiging ARKITEKTO ang pangarap ko noong maging SCIENTIST.

*bow*

CREDITS: (for the pictures) http://naza.gov
http://pro.corbis.com

bayad po

May 9. Biyernes.

Bumaba ako sa bus. Naglakad sa bangketa ng gil puyat ave. sa buendia. Pagdating ko sa terminal, sumakay ako ng fx. tinahak namin ang kahabaan ng taft ave. nagbayad na ang mga pasahero at sumunod na rin ako. Iniabot ko ang ang limampung piso mula sa aking lumang coin purse na green. Tinanong ni manong drayber kung saan ako bababa. Sabi ko “morayta po”. Tapos matagal din ako bago suklian. Inisip ko nalang na baka walang baryang panukli. Pagkatapos ay may nagbayad muli, at nauna pa silang suklian kays sa akin. Syempre, nagtaka ako. Pero di na ako nagsalita. Tinanong uli ni manong drayber, saan bababa yung nagbigay ng singkwenta? Sagot naman ako, “morayta po”. Parang di ata ako narinig. third taym arawnd, saan nga uli bababa yung nagbigay ng singkwenta? “morayta po” sagot ko nanaman.. inisip ko tuloy, ganun ba talaga kahina yung boses ko para di marinig ni manong drayber? Ang sagot… hindi. Sadya lang palang mahina na ang pandinig ni manong drayber at may pagkamakakalimutin . Dahil narin siguro sa katandaan. *pero astig ni manong ah.. kahit ganun na sya katanda, nakuha parin nya magtrabaho. Ang galing. I’m proud of you manong drayber.*


Siguro tinatanong nyo kung bakit ko kinuwento ‘to no? para sa susunod naman na makaenkawter kayo ng matanda, wag sana tayo magalit kung di man tayo nila masyado naririnig o naiintindihan. Kung makaklimutin na sila. Pagpasensyahan nalang natin dahil dala yun ng pagtanda. Eto tandaan natin, lahat tayo tatanda, magiging bingi, magiging ulyanin. Kung magiging masama ang pagtrato nattin sa kanila, baka sa pagtanda natin ganun din ang maging pagtrato ng mga mas bata sa ‘tin. Remember the golden rule: do not do unto others what you do not want to do unto you.

CREDITS: (for picture) http://photography.cmnworks.net

eytin

isa sa daw sa pinaka special na number sa mga babae. Syempre, kapag umabot ka na sa taon na yan. Dun palang masasabi na ganap ka na na babae. Sinsabi nila, wow! Dalaga ka na. nasa legal age ka na. importante talaga daw ‘to sa min. kaya naman sobrang pinaghahandaan ng iba yung araw kung kaylan nila icecelebrate ang kanilang 18th birthday. Anu-ano nga ba yung mga madalas nating Makita sa okasyong ito? Andyan ang eytin roses kung saan isasayaw ang debutante. Meron ding eytin candles at eytin treasures kung saan sinasabi ng mga bisita ang kanilang wishes sa celebrant. Di rin mawawala ang cotillion. At ang napakagarang gown na suot ng debutante. Na kung minsan ay halos matapakan na sa sobrang haba. Yan ang madalas maisip natin kapag sinabing “debut”. Pero yan ang kung tawagin ay “traditional” debut. Pero noon yan, iba na ngayon. Nandyan na ang iba’t-ibang klase ng pagcecelebrate ng debut. Nandyan ang house party, beach party, at kung anu-ano pang party. Di na daw kasi uso ang traditional debut. Oo nga, at Sino ba namang gusto na magsuot ng napakainit na gown? o baka ako lang yung may ayaw nun.

kahit sa totoo lang ayaw ko talaga magparty sa aking debut. (sa susunod na taon na! April yun, batiin nyo ako ah..) *di naman ako excited* eniwey, katulad nga nung sinabi ko, di ko talaga gusto mag celebrate pero kung papapiliin ako gusto ko sana CHILDREN’S PARTY.Oo, childrens party. With matching party hats, balloons, games, clowns, lollipop. Bakit? Kasi, nakakhiya man aminin, di ko naranasan magkaroon ng party nung bata pa ako. *background music* senti ba ‘to? Teka, ibang episode pa yon. Back to the topic (wow! English), ayun nga, gusto ko talaga children’s party, kasi makulay tapos yung atmosphere parang sobrang saya. Ayoko kasi nung mga party ng mga teenager eh(nagsalita ang hindi teenager). Yung puro sayawan, party ‘til you drop tapos sobrang ingay na halos mabasag na yung eardrums mo. Yung mga “typical” party ng teens of today, di ko gusto yun. Yan lang naman kung papapiliin ako kung anung party yung gusto ko. Kumbaga no choice na, kailangan talaga magparty. Ayun. Pero katulad nga ng sinabi ko nung una na uulitin ko nanaman ngayon, ayoko magcelebrate ng debut. Tama na yung katulad ng normal na ginagawa naming pag birthday ko. Natutulog. Dinadaan nalang namin sa tulog ang lahat.(at nagdradrama nanaman po sya). Hindi no, syempre, may konting kainan naman kahit papaano. Ayun lang yung gusto ko. Ayun lang ba talaga? Umamin ka na, may gusto ka pa eh. Oo, meron pa. syempre, gusto ko din naman ng gift. Anong gift? Secret! di ko sasabihin. Akala nyo ah.

*CREDITS: (for the picture) http://www.google.com/*

two-day vacation

It feels so good to unwind after a stressful week.

So my mother and her officemates decided to have an outing in Bacnotan, La Union (which is my relatives’ hometown). They brought their family with them.

Well, here’s my experience during that two day trip. I also added some photos in there.

After 7 long hours of travel, we finally reach our destination, La Union. Saturday, 5am in the morning, we were already at my grandfather’s house. After we have eaten our breakfast, I and the other kids went to the sea shore. The sea is only few steps away from the house. Then we reached the shore. The sea was so calm during that time. It was a nice view for taking pictures. So I didn’t lose that chance. I get my phone and took pictures.


Then, we went back to the house. We have prepared our things because we were going to the shore again. It’s swimming time. It’s fun because we are the only people there. It looks like we were in a remote island.

Because we were in a “remote island”, we have to go back to basic. They built a tent where we can stay. And they also built a portable cr where we can change our clothes after we swim.

After eating our lunch by the shore, we went back to the house and take a bath. After that, I took a rest and I didn’t notice that I fell asleep in the rocking chair.

It was 4pm in the afternoon when I woke up. I saw my younger brother and the other kids playing badminton so I decided to join them. It was tiring so I took a rest again. Then we went to the house beside the place we were staying. That house is a place where sugar cane vinegars were made. These clay jars are used as vinegar containers.

Then after we visited our relatives’ house, we decided to go back to the shore. We have stayed there for about an hour and a half. We were supposed to stay there until night but there was a bad weather coming during that time so we decided to go back home. The good thing is we weren’t caught by the rain.

Unfortunately, the pictures of the sunset that I have taken were not as good as what I expected it to be. The sunset was not clearly seen because f the dark clouds that were hiding it. But it’s ok because at least I still took pictures before we went home.
When we were already at the house, I took a bath, ate my dinner and sleep. I think it’s only 8pm but I felt so tired so I decided to go to sleep. Then I woke up very early. Its still 5am. If I were in our house, I am still sleeping during that time. The normal time I wake up is 9am.
Well anyway, just after I woke up, I took a bath then ate my breakfast. Then I prepared my things because we are about to leave in two hours. When all are ready, we packed are things and put it in the coaster. But before we leave, we took group pictures. After the picture taking, we say goodbye to our relatives and then we left.
Before we left La Union, we visited the beach in Paraoir.

The beach is so nice. Too bad we don’t have enough time to stay there for a bit longer. It was a very nice experience. Although it’s only two days, at least we have such an experience to be close to nature again. I was very happy to see those beautiful God’s creation.







Good thing I always have my phone with me that I can capture those sceneries.


By the way, I forgot to say that I also brought my doll, ansherina with me.

Isn’t she cute? =’)

Well that was a very good experience for us. I hope we could come back there some other time.

shoes as the canvass

Anime, specifically detective Conan…

That is the main reason why I want to learn Japanese language.

Although anime has English subtitles, it is still better to know directly what the characters are saying. There’s one episode in detective Conan where one of the characters crank a joke. I didn’t get it quickly because he uses Japanese words. I just understand it when a translation was shown. After that episode, I thought of studying Nihonngo. But I don’t know how I will start. Then I remember that my father has an old Japanese dictionary (see, we do have the same interest). When I found the dictionary, I noticed that there is a Japanese character written on the front page. So, I asked my father if he knows how to write Japanese character. He told me that he knows a little. Then I asked him how he learned that. He said that he has a hiragana and katakana chart. So again, I looked for it. Right after I found it, I begin to study and memorize the characters. Everyday, I try to memorize another set until I memorize all of them. These are some of the greetings and characters that I have learned:

Ohayo- good morning








Konnichiwa- good day








Konbanwa-good evening







Oyasumi nasai- good night







I only study this during the summer vacation last year. It’s about one and a half month. Then after that, when the classes have started, I stopped studying Nihonngo and Japanese characters. It is because I don’t have time anymore. I need to do in schoolwork. Because of that I forgot some the things that I have learned in relation to Nihonngo and Japanese characters. Now, I’m trying to refresh my memory by reading again those charts and dictionary. After all, it is still vacation and I don’t have much thing to do.
Hopefully, I can continue this even the class starts, So that I won’t forget it again.

Out of boredom

Here are some pictures that I took when I have nothing to do.
(The resolution is a bit low because it was taken using mobile phone.)

This photo was taken when I was making a scrapbook. Left over paper was used as the background and a black rose brooch as the subject.

This was taken when I was in my cousin’s house. I took plastic roses on the vase and then place it above the electric organ. Do they look real?

This one is a photo of my favorite colors. Black and white (if they are counted as colors) and different shades of green.

This was taken while we were watching a softball game. The two girls on the photo are my friends: agnes and kichie.

Colorful reflection. This was taken in one of the classrooms. It looks like a reflection of a stained glass but it’s just a reflection of cellophane on the window. This was made during our college week by those creative people.

this is a picture of my stuff toy, bear. he looks sad.. :(

Flower is my subject again. Another fake rose. I try to pair it with a different background, a
newspaper.

dart board. i have nothing much to say about this.









Looks like a reflection of the sunset on water? But it’s not. It’s just a reflection of the sunset on the concrete.




Makati skyline.I took these one when we were on the rooftop of a 37-storey building.

This is one of my favorites. Another flower subject. But this time, I used a real one.

I found a dried flower on our locker. I think this was left when we had our flower arrangement in humanities. Well anyway, I took this and brought to our classroom. And while waiting for my friends (because they are still talking to the professor that time), I placed it near the window and took a picture of it. I’m surprised that it turned to black because its original color was red with some brown on it (the dried petals). But it still looks nice.

A picture of a notebook and a ball pen. Nothing so special about this photo. This was just taken when I was reviewing for a quiz in theology.

photo of yume and bear looking at the scrapbook that I have made (as if they can see).

The kid in this picture is my cousin, pajong. I took this after his graduation. The raw photo is nice but it looks better on sepia.

I really love this one. This is a picture of my friends- bear, ansherina, donny and yume. They’re so kawaii.

Those photos are the products of my boredom.

So every time you will get bored, just get your phone or any camera that you have and take picture of the things around you. It’s fun. =)